Monday, October 11, 2004

kucing-kucing @ teman-teman aku

Hari ni aku nak citer panjang lebar pasal kucing. Aku peminat kucing sejak kecik lagi. Adik beradik aku pun punyai hobi dan minat yang sama. Seingat aku sebelum aku sekolah, aku dan adik beradik dah ada bela kucing. Kucing siam masa tu. pastu satu ahri kucing kitaorang tu macam sakit je. Baring je dia. So aku dan adik beradik aku rasa kesian sangat. Kami ambik vitamin sapa entah yang warna oren pastu masukkan dalam susu dan kasi kucing tu minum dengan harapan dia akan sihat pastu. Tak lama kemudian, kucing itu kembali kepada penciptaNYA. Err salah ke kasi vitamin??

Pastu masa dah sekolah rendah kucing aku bertukar ganti. Ada yang nama Roy. Ada yang nama macam2.. aku pun dah lupa nama dorang. Tapi ada sekali tu, kucing aku beranak seramai 4 ekor. Masa tu ada kucing jantan yang jahat. So untuk mengelakkan kucing jantan ni makan anak2 kucing yang kecik lagi, aku dan adik beradi aku letak dalam jaring yang abah aku selalu buat kurung ayam pastu gantung tinggi sikit. Balik dari sekolah kitaorang terus gi tengok kucing. Isk! Isk! ada sekor tu kaki dia dah kudung lak. Aku rasa kucing jantan tu tangkap dari bawah kot..Siannya... tapi masa tu dia idup lagi... lepas tu...innalillah....

Masa aku dah sekolah menengah akui ada bela sekor kucing tempatan + parsi. Ambik kat rumah opah. Aku panggil dia Citam. Nama betul dia Si Hitam. Tu nama manja la. Aku rasa aku la paling sayang kat dia. Dia ni baik je. Kalau nak cari dia senang je. Dia suka tido atas almari. Atas almari yang sama je dia lepak. Satu hari masa aku dalam perjalanan balik dari hostel, aku dapat berita kucing aku ni kena langgar. Masa tu aku kat bus statioan kat ipoh nak tunggu bas ke kampung aku. Ingat saja je nak call mak pastu mak bagitau kucing aku kena langgar dan dah nazak. Dari ipoh sampai ke tempat aku, aku nangis dalam bas. Ehehe.. Orang sebelah tengok je aku nangis. Lantak la. Aku sedih aa kucing aku accident. pastu sampai kat simpang, abah ambik. Dalam kereta aku nangis lagi. Abah diam je. Sampai rumah lagi la...aku terus masuk rumah dan meraung kat tangga. Mak aku ingat aku nangis sebab abah aku marah. lastly dia tau aku nangis sebab kucing aku. Masa tu dia dah mati.. Waaa..takde lagi kucing aku. Selalu kalau aku balik dari hostel, lepas salam mak abah, aku mesti cari kucing aku dulu. Mak citer sian kucing aku, dah kena langgar, dia guna tangan dia kat depan je untuk balik ke rumah. Kaki belakang dia patah kot. Siannya bila aku gambarkan..

Pastu masa aku dah abeh STPM dan tunggu panggilan ke universiti, aku penah bela 10 ekor kucing sekali gus. Ehehe.. meriah je rumah aku. Kucing tu dah macam kawan aku je. Masa tu mak abah aku keje lagi. Kat rumah aku sorang2 je. So kawan dengan kucing la. Masa tu aku frst sikit sebab kembar aku dapat masuk u, aku lak tak dapat. Bila aku sedih, aku cakap dengan kucing yang paling senior kat rumah aku. Nama dia Tai. Aku cakap la .. "Tai, kakak sedih sangat tau sebab kakak tak dapat masuk u macam kak linda" Kucing tu lak tengok je aku macam faham2. Pastu kadang2 kalau aku buat keje rumah, kucing2 ni la yang menghappeningkan rumah aku tu. Penah sekali tu, ular masuk rumah aku, kucing2 aku ni la yang membuatkan aku sedar kemunculan ular tu. 10-10 ekor tu tengah main tetiba dorang diam je. Rupa2nya ada ular kat tingkap. sib baik dorang ada, kalo dak, aku tentu tak sedar. Berjasa gak kucing aku ni. Pastu ada di kalangan 10 ekor kucing ni yang suak dok depan pintu bilik aku setiap malam. Macam guard lak.

Kucing yang paling aku dan keluarga aku ingat sampai sekarang ialah Yuyut. Kami bela dia dari kecik. Macam bela baby je. Dia manja sangat dengan kitaorang. Dan dia tau nama dia. Kalau panggil Yuyuttttttt...cepat je dia datang. Mak abah pun sayang kat dia. Masa tu kami dok berulang alik gi rumah baru. Bila gi tido rumah baru, yuyut kami abwak sekali naik kereta. Ehehe cara dia?? Mak akan bedungkan yuyut macam baby baru lahir dengan kain batik...pastu dalam kereta yuyut ni akan tido je. Macam baby kan??

Tapi yuyut pun sama macam citam, dia penah accident tapi umur dia panjang. Masa dia kena tu bulan pose. Kami tengah nak berbuka dengar suara dia. Ehehe suara dia ni memang kami cam sebab nyaring sikit. Suka wat bunyi ngeng..ngeng...Pas dengar suara dia, bukak la tingkap tapi dia tak larat panjat. Mak aku gi keluar ambik dia. sampai dalam rumah dia tak larat bangun dah. Baring je dan berdengkur je. Macam koma. Aku dengan kembo aku dah nangis awal2...Malam tu dia still camtu. Kembo aku bangun tengah malam tengok dia dan suruh dia cepat sembuh. Petang esoknya baru dia ok. Aku ngan kembo aku la. kasi minum air gamat, baca doa sapu kat badan dia la pastu buat terapi. Entah camna terfikir idea buat bunyi miow, miow kat dia. Pastu dia menyahut. Pagi esoknya (hari ketiga) dia boleh angkat tengkuk dah. Tapi jalan mengiring je pastu asyik tawaf je. Macam pening. Alhamdulillah lama2 dia ok. Yuyut baik dengan aku, kadang2 aku bawak dia dalam bilik, tido kat hujung kaki aku.

Tapi tak lama pastu aku menyedari, dia suka gi jalan2 waktu siang. Dia selalu takde. Kadang2 sehari takde. Entah gi mana. Satu hari tu dia tak balik dah..kami tunggu2 dia tak balik... Kat hutan sebelah rumah ada bau bangkai. Kami beranggapan Yuyut dah mati. Orang kata kalau kucing nak mati , dia akan tinggalkan rumah. Cuma kembar aku je percaya dia masih idup. Ehehe dia kata Yuyut sesat. Masa Yuyut ilang dia kat sekolah dia (dia dok kuaters) Tiap2 hari dia nangis. Ngalahkan aku lak. Dia nangis macam orang putus tunang je. sungguh dasyat penangan kucing ni.

Kucing yang seterusnya ialah Syapinash @ Pinash. Kucing ni lain dari yang lain sebab dari kecik mak aku suka tidokan dia dalam buaian. Ehehe believe it or not?? Mak aku bila dah pencen boring kat rumah. bela kucing macam bela baby. Mak buat buaian kecik dan suh dia tido kat situ. Tapi syapinash ni produktif sangat, terpaksa buang daerah. Masa nak buang tu mak aku peluk dia dan nangis lagi. Mak aku mintak maaf sebab wat camtu.. Pinash ada anak nama Popok. Dia pun baik. Abah aku sayang kat dia. Tapi dia hilang lak. Sekali tu kami balik rumah kampung. Tinggalkan dia kat rumah baru sehari je. Bila balik dia takde dah...

Ops, aku lupa citer pasal Nenen. Dia kucing paling lama bersama keluarga aku. Dia lahir masa mak abah aku gi Mekah tahun 97. Warna dia kuning. Dia suka manja2 dengan orang. Kembar aku dengan adik lelaki aku yang rajin melayan dia. Aku tak suka kene gesel dengan kucing. Dia ni kalau orang tido, cepat je dia naik. Ada sekali tu aku tengah tido depan tv, terasa berat je perut, rupa2nya dia gi dok atas perut aku. Lagi satu dia manja dengan mak dan abah aku. Kalau mak aku gi rumah Kak Chon depan jalan nun, dia akan ikut mak. Tapi dia tak seberang jalan. Dan dia akan tunggu sampai mak balik.Bila kami pindah sepenuhnya ke rumah baru, Nenen tinggal kat rumah lama. Mak akan balik selang beberapa hari untuk kasi dia makan pastu mak akan tinggalkan friskies banyak2 kat dia. Dia la yang tunggu rumah aku tu. Abah aku kadang2 teringat nak balik sebab kesian kat Nenen. Nenen ni gagah sikit, suka bergaduh dengan kucing lain. Abeh tobek2 telinga dia. baru2 ni dalam tahun ni (2004) Nenen mati. Sakit tua. 7 tahun umur dia. Mak aku paling sedih. Mak aku nangis iyer-iyer siap peluk abah aku lagi. Mak tanam nenen kat belakang rumah.

La ni kat rumah aku ada 6 ekor kucing. Kucing aku nama Ita. Kucing Kembo aku nama Ija dan Agun. Wakakaka.. Aku la yang start panggil kucing aku nama Ita. Mengada-ngada kucing ni. Suka menyibuk kalau aku lepak2 dia pun tumpang sekaki. Tapi aku suka aaa. La ni ita dan Ija dah ada anak. Nama Bibi, Lili dan Didi. Tu la yang ada buat masa ni...

Emm camtu la citer panjang lebar pasal kucing aku. Aku anggap kucing2 ni macam sebahagian dari keluarga aku gak. Sayang dorang. Sekarang kat sini aku takde bela kucing. kadang2 aku numpang kasih kat kucing yang datang ke rumah aku je. Malas nak bela betul2. Nanti kalau aku balik semenanjung camana nak bawak balik? tentu aku sedih nak tinggalkan kucing tu. So tak yah bela la..


0 Comments:

Post a Comment

<< Home